Strona główna Ogólna Zobowiązanie osoby uzależnionej do podjęcia leczenia odwykowego

Zobowiązanie osoby uzależnionej do podjęcia leczenia odwykowego

1173
PODZIEL SIĘ

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu

Osoba uzależniona od alkoholu może zostać zobowiązana do podjęcia leczenia odwykowego w wyjątkowych sytuacjach określonych w art. 34 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizują małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania zakładu leczniczego.
Osoby takie, jeżeli okażą się uzależnione od alkoholu, zobowiązać można do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie leczenia odwykowego. O obowiązku tym orzeka sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy w trybie nieprocesowym. Postępowanie w tym przedmiocie wszczyna się na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokuratora. Organ ten jest zatem właściwym do sygnalizowania o uzależnieniu od alkoholu zamieszkałych na określonym terenie. Do wniosku załącza się zgromadzoną dokumentację wraz z opinią biegłego, jeśli badanie takie było przeprowadzone. Postanowienie o obowiązku poddania się leczenia zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która powinna odbyć się w ciągu 1 miesiąca od złożenia wniosku.
Leczenie trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie dłużej jednak niż dwa lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia- sąd nie określa zatem czasu trwania leczenia i jest on zależny wyłącznie od postępów w leczeniu. W każdym przypadku leczenie nie może jednak trwać dłużej niż dwa lata.
Poza powyższymi przypadkami obowiązane do poddania się leczeniu odwykowemu są osoby umieszczone w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, które są uzależnione od alkoholu. Obowiązek taki zarządza administracja zakładu lub schroniska w stosunku do małoletniego, ale tylko za zgodą przedstawiciela ustawowego. W razie braku zgody przedstawiciela ustawowego, jak również jeśli chodzi o osobę pełnoletnią- zobowiązać do poddania leczenia można tylko za zgodą sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu opinii biegłego.

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od narkotyków

Podobnie przedstawia się sytuacja, jeżeli chodzi o osobę uzależnioną od środków odurzających lub substancji psychotropowych. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje przymus leczenia osoby uzależnionej w razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W takim przypadku sąd orzekający zobowiązuje osobę uzależnioną do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w zakładzie opieki zdrowotnej i oddaje ją pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia. Uregulowanie to zawarte jest w treści art. 71 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy osoba uzależniona została skazana na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszania jej wykonania, sąd orzekający może orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej (art. 71 ust.3). W tym przypadku umieszczenie skazanego w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej jest fakultatywne.
Przymusowe leczenie i rehabilitacja może być także zarządzone przez sąd penitencjarny w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Sytuacje tą reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 07.08.2000r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego i readaptacyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w zakładach karnych i aresztach śledczych.
Z wnioskiem o nałożenie przez sąd penitencjarny obowiązku poddania się leczeniu i rehabilitacji występuje dyrektor zakładu karnego.
Wyjątek od zasady dobrowolności leczenia osób uzależnionych zawarty jest również w treści art. 30 ust. 1 ustawy, który stanowi, że na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie i rehabilitację. Takim wyjątkiem jest również art. 109 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym sąd rodzinny może wydać odpowiednie zarządzenie, jeżeli zagrożone jest dobro dziecka- zarządzenie to może zmierzać do skierowania osoby uzależnionej na przymusowe leczenie.